posted on 28 Oct 2009 16:19 by diary-tow in TOW
เราเคยได้ยินจากในโทรทัศน์ ว่าอาการซึมเศร้าเป็นการได้ทุกคนและมีทุกช่วงของชีวิต
ซึ่ง ณ ตอนนี้เราว่ามันคงถึงช่วงของตัวฉันแล้วล่ะนะ
เราเหงา เรากินข้าวคนดียวมานานแล้วนะ ไม่เคยรู้สึกดีเลยกับเวลาตอนนั้น
มันทำให้โลกรู้ว่าเรานั้นอ่อนแอมากแค่ไหน
ไม่ชอบกลางคืน ไม่ชอบสายฝน ไม่ชอบการอยู่คนเดียว
สิ่งเหล่านี้ไม่ต้องการเลย เพราะน้ำตาจะไหลทุกครั้งที่อยู่ในที่แบบนั้น
เคยมีคนบอกให้เราไปหาเพื่อน ลองคุยกับเพื่อนเยอะๆบ้าง
แต่คุยกันทุกครั้ง เราก็คล้ายเป็นส่วนเกินที่คุยไม่รู้เรื่องอะไรเลย
แต่เขาทำให้เราหายเหงาได้นะ แต่ช่วงระยะเดียวอาการเหล่านั้นก็กลับมา
.....................................................................................
คิดถึงบ้าน คิดถึงมากที่สุด เราจะพยายามจะได้กลับบ้านเร็วๆ
posted on 13 Sep 2009 15:26 by diary-tow
ช่วงนี้ก็พอที่จะรู้สึกได้เหมือนกันนะว่าท่าทาง บุคลิคและนิสัยของเราดูเปลี่ยนและแตกต่างไปจากเดิม
อธิบายไม่ถูกเหมือนกันถ้าจะให้เธอเข้าใจ แต่ดูเหมือนทุกอย่างมาจากข้างในทั้งนั้น และเหมือนแผลเก่ามันช้ำ เลยเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง
ความรักของเรา เราจะมีความสุขมากถ้าไม่มีใครรู้ เพราะทุกครั้งที่คนอื่นรู้เขาคนนั้นจะมาแย่งเธอไปทุกที เหมือนครั้งนี้ ทำตัวเป็นคนดี ปากบอกว่าไม่ได้ชอบ ไม่ได้สนใจ แต่ทำไมปากไม่เก่งเลย เจ็บทุกครั้งที่
เห็นเธอเดินกับเขาด้วยกัน เล่นด้วยกัน แล้วทำไมไม่ไปเล่นให้ไกลฉันหน่อย เธอเล่นกันตรงหน้าฉันเวลาไม่มีฉันก็ไม่ทำ
ไอ้บ้าเอ้ย * * * ฉันก็คน แต่เป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจ หน้าชื่นอกตรม ยิ่งเธอเป็นเพื่อนด้วยแล้ว ยิ่งไม่อยากเลิกคบด้วย ลำบากใจก็ตรงนี้แหละ
หลายคนเคยสงสัยว่าฉันชอบผู้หญิงหรือผู้ชาย ก็ตอบไม่ได้ แต่ฉันเป็นผู้หญิงนะก็ต้องชอบเพศตรงข้างสิ เพียงแค่ผู้หญิงบางคนเขาดูแลเราดีเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไร เพราะรักนั้นคือสิ่งสวยงาม ที่มีทั้งความทรมาน สุข และปวดใจในครั้งเดียวกัน
ประกาศ * * * อย่างที่เคยบอกว่าไม่ชอบใช้ของซ้ำกับใครเท่าไร ถ้าเขาอยากได้เธอก็เอาไป ฉันจะไม่ยุ่งกับเธอในฐานะนั้นอีก แม้จะร้องไห้จนตายก็ตาม เธอคือเพื่อนเท่านั้น จำไว้ ไม่แคร์ความรู้สึกตัวเองที่อยู่ข้างในอีกแล้ว
edit @ 13 Sep 2009 15:42:46 by A-TOWN
posted on 25 Aug 2009 15:30 by diary-tow
